Welcome to Dripbook

Designers need to have the best website. If not, what designers are they?
But, if you re a designer you already know the true. You re always talking, designing and refining your perfect website, but at the end, you have no website at all. Waiting for the perfect website you don't update the existing one.
This is what's happening to the website of mine too. Since the end of 2001 we haven't updated it. It's so old now, that we love it as an old friend. But, we need also a continues web presence if we want to promote our work seriously.
So, until we finaly finish our ...perfect website we have using some alternatives. Flickr is the one. It works well, connects us to the world and help us to find new customers. And recently we also rdiscovered Dripbook.



Dripbook is more stylish and more design oriented than Flickr. The two guys who created it are creatives too. So, as they mention to their "About Us" page, the wanted "a clean, professional design and user interface highlights the display of art without a bunch of distracting clutter".



Dripbook is a good implementation of AJAX, Flash and many other cutting edge technologies. In Dripbook you can find some great creatives from all over the world. We, as Tsevis Visual Design, are among them.
Find us here



As Dripbook is still in Beta you can create your portfolio by invitation only. But if you re a good designer, photographer, illustrator, painter, fashion designer or any other creative persona, don't think twice. Ask for an invitation. Dripbook guys are kind enough to send you one.

PF Champion: The most powerful script ever made.

Hi all!
I am back after a long very busy period. I had some great times at work so I couldn't find the time for any post here.
As Xmas is coming and hopefully I could find some spare time, I am coming back to blogging.
Let's start with a project of one of my best friends. Panos Vasileiou, founder of Parachute Type & Image Corporation has recently released a new font under the name PF Champion. But, hold the press, this is not just another script font. It's the most powerful script ever made. Why? Take a look to the video (even if it's so low resolution):


Some info from the original Parachute Fonts website:
PF CHAMPION SCRIPT PRO
Copyright ©2007
Designer: Panos Vassilíou
PF Champion Script Pro is the most advanced and powerful script ever made. This typeface was first presented in June 2007 at the 3rd International Conference on Typography and Visual Communication (ICTVC) and was met with rave reviews. It is based on the manuscripts of one of the great writing masters of the 18th century Joseph Champion. There are many reasons that make PF Champion Script Pro so unique. Each one of the 2 weights is loaded with the amazing number of 4265 glyphs(!), offering simultaneous support for all European languages based on the Latin, Greek and Cyrillic scripts. Furthermore, a wide selection of alternate forms and ligatures is included for all languages, in order to accommodate diverse design aesthetics. These alternates are either applied automatically through an advanced programming scheme, or manually through several opentype features. An attempt was made to design a contemporary script typeface with classic roots, by following certain guidelines, i.e. lowercase characters were completely redesigned so they are less inclined, have a higher x-height and are less condensed than the original. Some characters were stripped-off their connecting lines in order to enhance legibility. A plethora of ornaments and frames (117) was included. All characters were carefully designed with the proper weight in order to sustain harsh printing conditions. Finally it was carefully and painstakingly programmed to preserve handwriting qualities.

For more information visit Parachute online: http://www.parachute.gr

1984

Τι να πει κανείς για το vcdc;
Πως οι άνθρωποι αλλάζουν ή πως τέτοιοι ήταν πάντα;
Πως όσοι κρατούν ένα κλειδί ή μια σφραγίδα συχνά χάνουν το μέτρο;
Πως όταν η πραγματικότητα μας φέρνει σε σύγκρουση με τα πιστεύω μας, απλά μπορούμε να την (ή να τα) αλλάζουμε;
Πως - ακόμη χειρότερα - ζούμε στη δική μας πραγματικότητα;
Πως συνειδητά ή μήπως ασυνείδητα καταπατούμε το δίκαιο, όταν το έχει ο άλλος;

Το vcdc ήταν δυστυχώς όπως κι η υπόλοιπη κοινωνία μας.
Ό,τι δεν μας ευχαριστεί το κρύβουμε.
Ό,τι δεν μας βολεύει το θάβουμε.
Ό,τι δεν μας εξυπηρετεί απλά δεν το θεωρούμε καν πραγματικότητα.

Φτάνουμε τελικά να αγαπάμε τον "Μεγάλο Αδερφό".

Σε μια χώρα όπου δεν έχουμε μάθει να συζητάμε, θεωρούμε το διάλογο έχθρό.
Ακόμη και όταν ήμασταν εμείς εκείνοι που τον επιζητούσαμε κάποτε.
Κρίμα.

Το vcdc ήταν πολύ καλό για να είναι πραγματικό.
Μια κοινωνία, έστω και δικτυακή, χωρίς αρχηγίσκους, με ανθρώπους που δεν φοβούνται να έχουν γνώμη είναι προφανώς αδύνατη.

Το vcdc τελείωσε όταν έχασε τρία πράγματα:
1. Τον αυθορμητισμό του.
2. Την αίσθηση της πραγματικότητας.
3. Την πρόταση για το επόμενο βήμα.

Καλή τύχη, vcdc. Θα συναντηθούμε εκεί που δεν θα υπάρχει σκοτάδι.

3rd ICTVC | Mozaix & Synthetix

Φωτογραφία: Μιλώντας για mozaix και synthetix στο 3o ΙCTVC. Φωτογραφία: Elena Stamovlassi, LNA

Το Παγκόσμιο Συνέδριο Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας, ICTVC που διοργανώνουν οι Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Μακεδονίας είναι ένα γεγονός μοναδικής σημασίας για το ελληνικό design. Η διοργάνωση δεν μιμείται. Δημιουργεί. Παιδεύει. Χτίζει.
Τι εννοώ;
Τα τελευταία χρόνια, ως ελληνική κοινότητα designer, είμαστε ευτυχείς να μπορούμε να συμμετέχουμε σε πάμπολες εκδηλώσεις. Βλέπουμε πρωτοβουλίες που πριν μια δεκαετία θα έμοιαζαν αδύνατες ή απλά ένα όνειρο. Σήμερα όμως το ημερολόγιό μας είναι γεμάτο με ημερομηνίες που θα θέλαμε να προλάβουμε. Και καλά κάνουμε, εφόσον πέρα από επιβίωση αλλά και εξαιτίας αυτής χρειαζόμαστε κοινωνικοποίηση.
Για όλα τα παραπάνω όμως υπάρχει καταρχήν μια εξήγηση. Και ύστερα υπάρχει και κάποιος σκεπτικισμός.
Αν σήμερα η ελληνική κοινότητα του design βρίσκει πάμπολες ευκαιρίες μέσα στη χρονιά για να συναντηθεί και να διαλλεχθεί το οφείλει σε μονάδες, όπως τον Κλήμη Μαστορίδη ή τον Άγγελο Μπάκα. Ειδικά η Θεσσαλονίκη, που για μια δεκαετία τώρα παρουσιάζεται ως η έδρα μιας πρωτοπορίας στα σχεδιαστικά πράγματα, χρωστά απλά τα μέγιστα στους δύο αυτούς ανθρώπους. Διότι έκαναν κάτι που δεν είναι εύκολο, δεν είναι απλό και δεν είναι - δυστυχώς - σύνηθες.


O Δρ. Κλήμης Μαστορίδης στην εναρκτήρια ομιλία του στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας το 2004. Φωτό: qu1j0t3, Toby Thain

Ο Κλήμης Μαστορίδης και ο Άγγελος Μπάκας διάλλεξαν το δύσκολο δρόμο της συνεχούς ενεργής δραστηριοποίησης στη δημιουργία εκπαιδευτικών υποδομών. Κατέβαλαν το προσωπικό κόστος της ενασχόλησης για χρόνια με την εκπαίδευση, τη συγγραφή, την κριτική, την έκδοση. Καλώς ή κακώς, design χωρίς βιβλία και χωρίς σχολεία, δεν είναι δυνατόν να αναπτυχθεί. Φυσικά και χωρίς αγορά δεν γίνεται, όμως αυτή είναι ένα άλλο ζήτημα, που καλό είναι να αναπτυχθεί σε κάποια άλλη δημοσίευση.


O Άγγελος Μπάκας κατά τη δική του εισήγηση στο 3ο ICTVC. Φωτό: Δημήτρης Δημητριάδης, boxprojectimc

Οι Μαστορίδης και Μπάκας βρίσκονται πίσω από το ICTVC εδώ και πολλά χρόνια. Και βέβαια δεν δημιούργησαν μόνον αυτό. Πλήρωσαν ένα τεράστιο τίμημα συνεχούς αφιέρωσης στη γνώση και στις βάσεις. Αυτό δεν είναι απλό. Και δεν είναι σύνηθες.
Διότι εδώ μπαίνει ο σκεπτικισμός. Πολλές ακόμη εκδηλώσεις βλέπουμε στο χώρο μας. Φοβάμαι όμως πως οι περισσότερες ρέπουν προς μια κοσμικότητα και μια επιφάνεια. Καλή είναι κι αυτή, όμως χωρίς βάση γίνεται απλά ένα σημάδι γκλαμουριάς και lifestyle. Και από αυτό η Ελλάδα έχει αρκετό. Από παιδεία παρουσιάζει έλλειψη.
Έτσι, αν και η συνάντηση της ελληνικής κοινότητας σε κάθε ευκαιρία τέρπει πρόσκαιρα, η συμμετοχή της σε εκπαιδευτικά δρώμενα όπως το ICTVC ή οι παράπλευρες εκδηλώσεις των μακεδονικών (κι όχι μόνο) πυρήνων είναι εμπειρίες που χρειάζονται ίσως το χρόνο, αλλά μόλις ωριμάσουν, προσφέρουν τη σταθερότητα και τη διαύγεια.
Ας κλείσω όμως εδώ τον πρόλογο και ας περάσω στο 3ο ICTVC, όπως το βίωσα.


Ο χώρος του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με το banner της έκθεσης Quotations. Φωτό: qu1j0t3, Toby Thain

Ήταν η δεύτερη φορά που είχα την τιμή να παρουσιάσω μια εισήγησή μου στο Συνέδριο. Το 2004 είχα επιλέξει να μιλήσω για την εκπαίδευση. Μπορείτε να δείτε εδώ το θέμα μου.
Αυτή τη φορά επέλεξα ένα ζήτημα που είναι για μένα ένα πάθος και μια συνεχιζόμενη έρευνα την τελευταία σχεδόν δεκαετία. Τα Mozaix (φωτομωσαϊκά, μωσαϊκά, ascii + text art και όχι μόνο) και τα Synthetix (συνθετικές εικόνες βασιζόμενες σε ψηφιακή παραμετροποίηση και προγραμματισμό) καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου μου. Είναι μια μοναχική ασχολία που ξεκίνησε από περιέργεια και κατέληξε να είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπω τον κόσμο. Διότι η φύση είναι ένα μωσαϊκό. Όπως και η αντίληψη. Και εκεί έρχονται οι γνώσεις που παράγονται από τα Mozaix να στηρίξουν τα βήματά μου στο σχεδιασμό.
Ο Κλήμης Μαστορίδης με είχε συμπεριλάβει στους εισηγητές του Συνεδρίου από πέρσι, περίπου τέτοια εποχή. Γνωρίζοντάς το, προγραμμάτισα μια συνεχή (σχεδόν καθημερινή) ενασχόληση με την προετοιμασία μου. Το πρόβλημα δεν ήταν το πόσα να μαζέψω. Το ζήτημα ήταν το τι να βγάλω έξω. Και βέβαια πώς θα τα χωρέσω σε 40 λεπτά ένα πάθος και μια μελέτη χρόνων. Κρατώντας πάντοτε σταθερή την πεποίθηση πως σε μια ζωντανή εισήγηση ο σύνεδρος δεν έχει το χρόνο και τη δυνατότητα της μελέτης. Χρειάζεται έτσι να να συμπυκνώσεις αλλά και να ορίσεις ένα μέγιστο αριθμό σημείων που μπορούν να εμπεδωθούν.
Ο τίτλος που έδωσα στην εισήγησή μου ήταν "Mozaix & Synthetix: Zooming in and out in nature, art and communication" και χωρίστηκε τελικά σε τέσσερα μέρη:


Ψηφιδωτό που παρουσιάζει τον Αλέξανδρο τον Μακεδώνα, 4ος αι. μ.Χ


Ψηφιδωτό του Ιησού στη Ravenna, 6ος αι. μ.Χ.

Το πρώτο θα αφορούσε την ιστορία. Τα μωσαϊκά ανήκουν στην ιστορία της ανθρώπινης δημιουργικότητας και έκφρασης εδώ και χιλιετίες. Υπάρχει μια λογική εξήγηση σε αυτό και έπρεπε να αναφερθεί. Για λόγους χρόνου, αλλά και εμπαιδευτικής πρακτικής, προσπέρασα τάχιστα τον αρχαίο κόσμο. Επικέντρωσα την εξιστόριση στην μεταβιομηχανική εποχή. Ξεκίνησα ουσιαστικά από το 1865, όπου ο κόσμος γνώρισε την γραφομηχανή. Και αυτή είναι για μένα η προσωπική τυπογραφική πρέσσα που προσφερόταν τότε. Κάτι σαν τον προσωπικό υπολογιστή σήμερα.


Πορτραίτο του Herni Chopin δημιουργημένο σε γραφομηχανή από τον Robert Morgan, 1974

Η Typewriter Art απασχόλησε ένα κομμάτι της ιστορικής αναδρομής και από εκεί πέρασα στην RTTY και ASCII Art. Ύστερα παρουσίασα τους ιστορικούς σταθμούς της computer art που επικεντρωνόταν στα μωσαϊκά. Προσέθεσα αναφορές από την παράπλευρη παραγωγή αναλογικών έργων που αντλούσαν την έμπνευση αλλά και τις συνθετικές τους βάσεις από τα halftone και τα mosaic.

To εξώφυλλο του Studies in Perception των Leon Harmon και Κen Knowlton. 1966


Salvator Dali, Lincoln in Dalavision, 1976. Αναλoγικό ψευδομωσαϊκό του Νταλί επιρρεασμένο από τo αντίστοιχο πορτρέτο του Leon Harmon.

Αφού παρουσίασα τους επιστήμονες και καλλιτέχνες που έβαλαν τις βάσεις για τα photomosaic, πέρασα στο δεύτερο μέρος. Και αυτό ήταν αφιερωμένο στην Τεχνολογία. Προσπάθησα να εξηγήσω το "πώς το κάνεις;", που είναι η πιο συχνή ερώτηση που μου γίνεται. Παρότι η απάντηση πιστεύω πως είναι απλά "με έρευνα, λογική και πάθος", είναι αλήθεια πως μια επίδειξη δημιουργίας μωσαϊκών με κάποιο λογισμικό βοηθάει στην κατανόηση της λογικής.
ΔΙάλλεξα να δείξω τη λογική με το Adobe Photoshop. Ο λόγος ήταν προφανής. Ο κόσμος γνωρίζει το Photoshop. Και έτσι θα κατανοούσε τις αρχές. Πέρασα ύστερα στα διάφορα άλλα πιο σύνθετα προγράμματα και εξήγησα το τι βρίσκεται πίσω από την υποδιαίρεση των ψηφίδων σε επιμέρους χρωματικές και τονικές ενότητες προς αντιστοίχιση.
Το 2gether1, το MetaPixel και το Studio Artist ήταν τα βασικά μου εργαλεία.

Λεπτομέρεια από δικό μου έργο με τίτλο "the eye circuit" στο περιβάλλον του Adobe Photoshop, Tsevis, 2001

Το τρίτο μέρος της παρουσίασης ήταν αφιερωμένο στη λογική. Προσπάθησα να παραθέσω μια σειρά αρχές. Τα δομικά στοιχεία (ψηφίδες, εικόνα, μωσαϊκό), τον τρόπο αλληλεπίδρασης των δομικών στοιχείων μεταξύ τους, την σημασία του χρόνου και της εμπειρίας στα Mozaix.



Σπουδή στην αρχιτεκτονική του pattern. Κάναβοι (grid) με βάση το εξάγωνο και τη σπείρα, Tsevis, 2006

Ένα μεγάλο μέρος της παρουσίασης κατέλαβε το Pattern και η θεωρία του. Η αρχιτεκτονική δομή των mozaix, η κλίση, κλίμακα, γωνία, συγκριτική θέση κλπ είναι εξαιρετικά παραμελλημένα από τους δημιουργούς μωσαϊκών και κυρίως από τους developer προγραμμάτων για αυτά. Οι νόμοι της συμμετρίας, η κληρονομιά από τα μαθηματικά, οι δυνατότητες οργάνωσης του χώρου με ρυθμικές τομές είναι αυτές που πιστεύω πως προσφέρουν ένα τεράστιο χώρο έρευνας και δημιουργίας.



Σπουδές πάνω σε περιοδικά και απεριοδικά pattern, Tsevis, 2006

Κάπου εκεί φυσικά εμπλέκεται και η ψευδαίσθησα και οι μελέτες της Gestalt (κι όχι μόνο) πάνω σε αυτή. Προσπάθησα λοιπόν να δείξω κάποια παραδείγματα χρήσης της περιφερειακής όρασης ή του φαινομένου Fraser-Wilcox.
Tο πιο σημαντικό κομμάτι όμως αυτής της ενότητας συνδεόταν με τον τίτλο της εισήγησης. Διότι τα μωσαϊκά ενσωματώνουν τόσο την ψηφιογραφική όσο και την διανισματική λογική. Με αυτά μπορούμε να επιχειρήσουμε ένα αέναο zoom in και zoom out στη φύση, την αντίληψη, την τέχνη και την επικοινωνία.


Ενσωμάτωση της έρευνας για την ψευδαίσθηση και ιδιαίτερα το φαινόμενο Fraser-Wilcox σε mozaix. Tsevis, 2006

Το τέταρτο μέρος ήταν φυσικά η κορύφωση. Πλέον έπρεπε να ξεπεράσουμε την απλή πρόσθεση και να προχωρήσουμε προς την αφαίρεση. Ή ακόμη καλύτερα να πάμε στο αξίωμα της Gestalt, πως "το σύνολο είναι πιο σημαντικό από το από άρθροισμα των μερών". Χρησιμοποίησα την μεταφορά της μουσικής και των συνθετητών (synthesizer) για την δυνατότητα που μας δίνουν να δημιουργήσουμε πρωτογενείς ήχους μέσα από παραμετροποίηση και στη συνέχεια να συνθέσουμε με αυτούς. Σε αυτό το σημείο παρουσίασα την δική μου επιλογή που είναι το Studio Artist του Joe Dalton. Ο John που ανέπτυξε ένα από τα πρώτα μουσικά synthesizer για το Mac στα 80s μετέφερε όλες τις αρχές και την κεφαλαιοποιημένη γνώση από την μουσική στα γραφικά. Το Studio Artist είναι ένα Graphic Synthesizer.


Αναφορά στo Synthetik Studio Artist, το graphic synthesizer του Joe Dalton, που αποτελεί την προσωπική μου επιλογή από τις προσφερόμενες λύσεις λογισμικού για μωσαϊκά και συνθετικές εικόνες. Φωτογραφία: Elena Stamovlassi, LNA

Με αυτό, όπως και με το MSG Evolver, το μικρό αδερφάκι του Studio Artist, για την ανάπτυξη plug-in, έδειξα στους συνέδρους πώς μπορούμε να προχωρήσουμε στην παραγωγή μωσαϊκών ταινιών. Είτε από στατικές εικόνες, είτε από άλλες ταινίες. Ταινίες στο τετράγωνο, μου αρέσει να τις λέω.



Πειραματικές ταινίες - ψηφιδωτά (videomozaix) δημιουργημένες από άλλες ταινίες. , Tsevis, 2007.
H ανάλυση είναι φυσικά πολύ χαμηλή, λόγω συμπίεσης που πραγματοποιεί το YouTube. Είναι δύσκολο να φανεί η λεπτομέρεια στις επιμέρους ταινίες - ψηφίδες. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι ένα δείγμα.
Οι αρχικές ταινίες, όπως και τα clip που έχουν χρησιμοποιηθεί για τις ψηφίδες είναι copyright της Apple Inc.


Όμως - είτε με το Studio Artist, είτε με οποιοδήποτε άλλο λογισμικό ή hack - η προσπάθειά μας θα είναι να μπορούμε να διεκδικήσουμε τη δημιουργία "μελωδικών mozaix". Αν φυσικά έχουμε κάτι να πούμε. Αν έχουμε κάποια ιδέα. Αν βρούμε τον τρόπο να συνδέσουμε τα δομικά στοιχεία, την αρχιτεκτονική και την αντίληψη, ώστε να παράγουμε έκφραση και επικοινωνία. Ο χρόνος μας δεν έχει τόσο νόημα να αναλώνεται στο πώς θα φτιάξουμε κάτι, όσο στο τι θα δημιουργήσουμε. Και βέβαια στο γιατί!


Μωσαϊκό με τον Steve Jobs, δημιουργημένο με εκατοντάδες εικονίδια από προγράμματα, Tsevis, 2006


WiredGirl: Συνθετικό μωσαϊκό δημιουργημένο με καμπύλες που ακολουθούν τη φωτεινότητα και τον κορεσμό μιας εικόνας - πηγή (source image), Tsevis, 2006


Girl with Ombrella: Μωσαϊκό με κυκλικές ψηφίδες που βασίζονται σε μια παλέττα λιγοστών χρωμάτων. Ο συνδιασμών των χρωμάτων των ομόκεντρων κύκλων δημιουργεί νέες αποχρώσεις, Τsevis, 2007


Beach Girl: Μωσαϊκό με κυκλικές ψηφίδες. Tsevis, 2007

Η ερώτηση "Πώς" απαντάται εύκολα. Το "Τι και Γιατί" πολύ πιο δύσκολα. Έτσι προσπέρασα γρήγορα την εγωϊστική σκέψη του να δώσω οποιαδήποτε καλλιτεχνική συμβουλή στους συνέδρους. Σε προσωπικό επίπεδο και αντιγράφοντας μια φράση του Steve Jobs, που είχα δείξει προηγουμένως, ανέφερα πως το μόνο που θα συνιστούσα είναι η αγάπη σε αυτό που καθένας κάνει.
Η εισήγηση έκλεισε με τη φράση:
"Αποφάσισα να σας μιλήσω για κάτι που αγαπάω και θα θεωρήσω πετυχημένη την εισήγησή μου αν φεύγοντας αγαπάτε ακόμη περισσότερο τα Mozaix. Αυτό το αέναο ταξίδι στη φύση, την λογική και την επικοινωνία."


Φωτογραφία από την παρουσίαση: Διακρίνεται το μωσαϊκό "Eva in Circles", ένα ψηφιδωτό με ομόκεντρους κύκλους διαφορετικής διαμέτρου για την απόδοση της λεπτομέρειας και επικέντρωση της προσοχής στα μάτια της Εύας. Τsevis, 2007. Φωτογραφία: Elena Stamovlassi, LNA

Κλείνοντας αυτή τη δημοσίευση θα ήθελα φυσικά να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά τους διοργανωτές, τον Κλήμη Μαστορίδη και την ευγενική του ομάδα, αλλά και όλους τους συνέδρους που με τίμησαν με την παρουσία τους. Ελπίζω να ανταμώσουμε σύντομα σε νέες εκδηλώσεις, που να έχουν την ίδια και ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία. Κυρίως όμως να είναι σχεδιασμένες με κύριο άξονα την ποιότητα και τη γνώση όπως το ICTVC.

Parachute is finaly Online!

It took us more than 4 years of development. Panos Vassiliou, the founder of Parachute Type and Image Corporation is a perfectionist and details maniac. But now we are up and running.
A few words about Parachute (from our site):
Parachute® landed in 1999, but it wasn’t till 2001 that it started operating as a full-scale type foundry. By then several designers had joined in to form a select group of open-minded, free-spirited indivinduals/friends. Graphic designers, illustrators, educators, typographers, with fresh ideas and a strong desire to design sophisticated typefaces which reflect current cultures and trends. The year 2003 marked the beginning of a new era for Parachute® with the release of a major 200-page catalog, which contained Greek and Latin typeface specimens. This catalog/book included several classic revivals of historical importance, as well as many original font designs. Since then an emphasis was placed on multilingual support and OpenType® technology. In the spring of 2004 Parachute’s first opentype “Pro” font was released. “Archive Pro” an award winning typeface with multilingual support, kerning for all European languages as well as advanced typographic features, was first presented at the “Adobe Creative Days 2004" forum. From then on, all Parachute® fonts have been redesigned to offer multilingual support, which includes major scripts such as Latin, Greek and Cyrillic.
Obsessed with type? Yes, we are!

As a proud member of Parachute since 2001, I am feeling very happy that finally my fonts are available online. Hope you all find Parachute.gr a helpful place for all your typographic and creative needs.

Παρουσιαση του iCon

Aγαπητοί φίλοι,
έχω τη χαρά να σας προσκαλέσω στην παρουσίαση του βιβλίου "iCon. Steve Jobs: Η εντυπωσιακότερη δεύτερη πράξη στην ιστορία των επιχειρήσεων".
Την εκδήλωση θα προλογίσει ένας από τους ανθρώπους που θαυμάζω, ο συγγραφέας και τόσα πολλά ακόμη Νίκος Δήμου. Θα παρουσιάσω το βιβλίο κάνοντας χρήση πλούσιου οπτικοακουστικού υλικού για τον προσωπικό μου ήρωα, Στιβ.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τις Εκδόσεις Ωκεανίδα, τη Λουίζα Ζαούση, το Νίκο Μεγαπάνο και το Βασίλη Κιμούλη για την τιμή να μου εμπιστευτούν την παρουσίαση, το Νίκο Δήμου που θα υποστηρίξει το όλο εγχείρημα με τη δική του ξεχωριστή ματιά.
Πολλές ευχαριστίες ακόμη στην Αλέκα Παπασωτηρίου, το Δημήτρη Φακίνο, τους φίλους μου και συναδέλφους στο vcdc.gr και το macephemera.gr.
Θα χαρώ να σας δω από κοντά.

Thank you, Steve (one more time)!

Ο Steve Jobs είναι κάτι σαν προσωπικός μου ήρωας. Είναι πηγή έμπνευσης καθώς και δάσκαλος για πολλά γνωστικά αντικείμενα. Οι δεξιότητες του Steve στη ζωντανή παρουσίαση με έχουν βοηθήσει τόσο σε ανάλογες παρουσιάσεις σε διαλέξεις, όσο και απλά στα μαθήματά μου στους μαθητές μου.
Πέρα όμως από τα όποια πρακτικά κέρδη θα είχα από την ενασχόλησή μου μαζί του, ο Στηβ μου αρέσει και απλά σαν ήρωας ενός μυθιστορήματος. Μου αρέσει δηλαδή να τον παρατηρώ και να βλέπω πώς με τις κινήσεις του δημιουργεί χώρο για νέες ιδέες ή απλά καταργεί άλλες. Έχω αυτό το πάθος της μελέτης της ιστορίας της πληροφορικής και ειδικότερα της ιστορίας της Apple. Κάθε βιογραφία του Steve, όπως και κάθε ιστορικό βιβλίο για την εταιρία, αποτελεί το ιδανικό ανάγνωσμα, όχι μόνο για τις διακοπές, αλλά και για τις δύσκολες μέρες της εβδομάδας.

Το περασμένο καλοκαίρι διάβασα το "iCon: Steve Jobs, the greatest second act in the history of business". Όταν το μελετούσα στη χαλαρότητα της εξοχής της Τοσκάνης, βρήκα τα ίχνη του Steve, λίγα χιλιόμετρα πέρα από το κατάλλημά μας. Ο Steve είχε περάσει εκείνο το δύσκολο καλοκαίρι του 1985- ελάχιστα πριν την απόλυσή του από την εταιρία που ίδρυσε - γυρνώντας με ένα ποδήλατο και κοιμώμενος κάτω από τα αστέρια του ουρανού του San Gimignano. Όταν περνούσα από τα ίδια σοκάκια και οδηγούσα (όχι ποδήλατο) στους ίδιους δρόμους, προσπαθούσαμε με το κορίτσι μου να σκεφτούμε πού θα σταματούσε ή τι θα παρατηρούσε. Ενδεχομένως ψάχναμε στην απλή αναγεννησιακή ομορφιά της Τοσκάνης και κάποια από τα σημεία των μετέπειτα δημιουργιών του.
Το αστείο είναι πως θέλαμε κι εμείς, χωρίς να γνωρίζουμε το γεγονός να έχουμε νοικιάσει ποδήλατα. Μόνο που η μορφολογία του εδάφους της ιταλικής επαρχίας με τους υπέροχα διαμορφωμένους λόφους, που βέβαια θέλουν πολύ γερά πνευμόνια, μας είχε τελικά αποτρέψει. Τριγυρίζοντας σε αυτούς συζητούσαμε τα αναγνώσματά μας και ο Στηβ ήταν λίγο πολύ παρόν πάντοτε.
Με τίποτε πάντως δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε πως θα ερχόταν κάποια στιγμή που ο εκδότης και φίλος μας με τον οποίο συνεργαζόμαστε για πάνω από 10 χρόνια, ο Νίκος ο Μεγαπάνος, θα μας ανακοίνωνε πως το επόμενο εξώφυλλο που θέλει από το γραφείο μας είναι το iCon! Παρότι ήμουν τόσο σίγουρος για την επιτυχία της Αpple του Steve και στην Ελλάδα, μου ήταν αδιανόητο να φανταστώ πως κάποιος εκδότης θα πίστευε πως υπάρχει κοινό για ένα βιβλίο για τον Steve.
Το εξώφυλλο δεν έχει τελειώσει και έτσι δεν μπορώ να το δημοσιεύσω, όμως αυτό που θα δείξω σήμερα είναι μια εικονογράφηση.

Την έκανα για ένα άρθρο - παρουσίαση του βιβλίου που θα εγκαινιάσει τη συνεργασία μου με το περιοδικό ΜacLand και που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες. Η εικονογράφηση έγινε σε μια έντονη και με εξαιρετικό φόρτο εργασίας εβδομάδα, ακολουθώντας μάλλον μια πεπατημένη για μένα, εκείνη των μωσαϊκών. Διάλεξα μια εικόνα του Steve, εφάρμοσα μια από τις τεχνικές που αγαπώ, αλλά ξέρω πως θα τελειώσουν και σχετικά γρήγορα και δημιούργησα την εικόνα. Τη δούλεψα στο αγαπημένο μου Studio Artist της Synthetik, πρόγραμμα στο οποίο πειραματίζομαι και αναπτύσσω δικά μου πινέλα και script για τη δημιουργία δύσκολων ψηφιακών εικόνων. Η εικόνα δημιουργήθηκε από ένα σετ με καμία διακοσαριά εικονίδια από το Mac OS X που είχα μετατρέψει σε ένα movie brush για το Studio Artist σε προηγούμενο χρόνο. Αν μάλιστα το deadline δεν ήταν πολύ πιεστικό και αν διέθετα λίγες ακόμη ώρες , ίσως και να είχα χρησιμοποιήσει και πιο νέα εικονίδια με πιο σύγχρονα μοντέλα.
Αφού τελείωσα την εικόνα και την έστειλα και στο περιοδικό την ανέβασα στο χώρο μου στο Flickr, στον οποίο δημοσιεύω κάποιες δουλειές εδώ και ελάχιστες εβδομάδες. Αυτό ήταν! Λίγες ώρες μετά η εικόνα είχε γίνει διάσημη! Ένας νεαρός χρήστης από το Γκουάμ είχε τη φαεινή ιδέα να την βάλει στο digg.com. Tραβηξε το ενδιαφέρον των θαμώνων του site και παρά τις όποιες πολεμικές κατάφερε να βρεθεί στο front page. H εικόνα πέρασε από εκεί στο αγαπημένο μου The Unofficial Apple Weblog. Aπό εκεί πέρασε σε κάποια προσωπικά blog, όπως της Gatesophile (NAI! Kαλά διαβάζετε! Είναι Gates-όφιλη η κοπέλα) ή το Gatheringstorm Timewaster και βρέθηκε και στο Everything Digital. Ένα γρήγορο technorati search μου έβγαλε και πολλά ακόμη σε διάφορες γλώσσες που δεν μπόρεσα να καταλάβω... :-)
Και μετά ήρθε η σειρά της Gestalten Verlag. Ο εκδοτικός οίκος αυτός στο Βερολίνο αποτελεί ένα μικρό όνειρο για κάθε μανιώδη designer. Μετά από τόση ανταπόκριση χωρίς καμιά δική μου κίνηση, σκέφτηκα να δοκιμάσω να τη στείλω ο ίδιος εκεί. Ε, λοιπόν, χρειάστηκαν μόλις 5 λεπτά και η εικόνα μου με τον iCon-ικό Steve ανέβηκε κι εκεί στην πρώτη σελίδα.


H παράθεση στο digg.com


H δημοσίευση στο ΤUAW


H αναφορά στο Gathering Timewaster


To κείμενο στο Εverything Digital


H φιλοξενία στο πρωτοσέλιδο της αγαπημένης μου Gestalten Verlag

Δημιουργώ ψηφιακά μωσαϊκά με ένα πάθος ανάλογο με εκείνο της μελέτης της ζωής και της πολιτείας του ήρωά μου για περισσότερα από 6 χρόνια πλέον. Ίσως - αν βάλουμε και την Αscii Art και τα διάφορα παρακλάδια της ο χρόνος να φτάνει και πέραν των 10 χρόνων. Οι συνθετικές εικόνες είναι για μένα ένα πραγματικό "ψώνιο" που μπορεί να μου έχουν πληρώσει κάποια χρήματα, ως επαγγελματικές δουλειές, μπορεί να μου χάρισαν 1-2 ΕΒΓΕ (Ελληνικά Βραβεία Γραφιστικής και Εικονογράφησης) στο παρελθόν, αλλά δύσκολα μπορούσα να φανταστώ πως θα έχουν τόση απήχηση σε τόσο πολύ και διαφορετικό κόσμο. Από το Γκουάμ μέχρι τη Γερμανία και από τις Φιλιππίνες μέχρι την Καλιφόρνια, δέχτηκα τόσες και τόσες επισκέψεις, τόσα και τόσα γράμματα που δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ. Ο Steve μου "ξεπλήρωσε" κατά κάποιο τρόπο το ενδιαφέρον μου όλα αυτά τα χρόνια, χαρίζοντάς μου απλόχερα τα 15 λεπτά δημοσιότητας, που τελικά ήταν πολύ παραπάνω. Αυτό όμως που με ευχαριστεί πάνω και πέρα από τη ματαιοδοξία της όποιας επιτυχίας, είναι η απήχηση που βρίσκει η δουλειά μου με δύο αντικείμενα που αγαπώ και που δύσκολα βρίσκω την ευκαιρία να αντλήσω από αυτά απολαβές. Στο τέλος της τρίτης μέρας δημοσιότητας, είμαι τόσο ενθουσιασμένος, που είπα να το γράψω και στο ...ημερολόγιό μου, δηλαδή το Blog μου. Έτσι για να πω ένα "Thank you, Steve". H χρονιά αυτή στην οποία συμπληρώνονται 30 χρόνια από τότε που ίδρυσες την Αpple έχει για μένα ένα ιδιότυπο δώρο γενεθλίων. Thanks!

Γλυκια αμαρτια

"Ελπίζουμε να μην διαταράξουμε [πολύ] τον έγγαμο βίο με το PC σας"



Είναι κοινός τόπος πως η Apple και τα πανέμορφα "καλούδια" της έχουν καταφέρει τα τελευταία χρόνια να ξεπεράσουν τα στενά όρια των Mac User. Ο συνδιασμός ευχρηστίας, απλότητας και ομορφιάς έχει κάνει ολοένα και περισσότερους χρήστες υπολογιστών (και όχι μόνο) να φλερτάρουν με την ιδέα της απόκτησης ενός "μήλου".
Στο τεύχος Νοεμβρίου (#196) το περιοδικό RAM αποφάσισε να αφιερώσει ένα κεντρικό αφιέρωμα 16 σελίδων (!) στο Macintosh. Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ένα μη εξειδικευμένο σε Mac ελληνικό περιοδικό πληροφορικής αφιρεώνει τόσο μεγάλο κομμάτι της ύλης του στην αγαπημένη μου πλατφόρμα. Όταν μάλιστα το κείμενο συνοδεύεται από ομολογίες του είδους "Δεν φτάνει που το Mac mini μας πήρε τα μυαλά, το Mac OS X Tiger ήρθε και μας αποτελείωσε" η έκπληξη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.
Το αφιέρωμα δεν ακολουθεί όμως απλά τις γενικόλογες αναφορές, που συναντά κανείς συχνά στο mainstream τύπο της πληροφορικής. Συχνά διαβάζουμε σε Windows oriented περιοδικά για το "πρωτοποριακό design της Appla" αλλά οι καλές αναφορές μένουν στην επιφάνεια, στο "λούστρο του μήλου". Aντίθετα, οι συντάκτες του κειμένου του RAM έχουν δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο οδηγό για το πέρασμα (swich) των Windows user στην πλατφόρμα της Apple. Για την ακρίβεια προτείνουν ένα απλό, φτηνό και εύκολο τρόπο για να δοκιμάσει κανείς το Mac μέσα από την προσιτή αγορά ενός Mac Mini. Σε όλη του την έκταση το κείμενο δεν προσπαθεί να πείσει τους χρήστες Windows να εγκαταλήψουν το pc τους προς χάριν ενός Mac. Προτείνουν όμως την ανάπτυξη μιας γλυκειά αμαρτωλής παράλληλης σχέσης με ένα Apple. "Ελπίζουμε να μην διαταράξουμε [πολύ] τον έγγαμο βίο με το PC σας", δηλώνουν χαρακτηριστικά στο τέλος της εισαγωγής στο αφιέρωμα.
Η προσωπική μου άποψη είναι πως σύντομα τα "παραθυριακά διαζύγια" στην Ελλάδα θα αυξηθούν ραγδαία!
Η εικόνα που συνοδεύει το κείμενο έχει φιλοτεχνηθεί από μένα και ήταν μια ιδέα που προέκυψε σε συνεργασία με τον Χρήστο Βαρελά και την "Εύα" Καραπιδάκη. Ελπίζω να αποδίδει την αμαρτωλή σχέση...

Πειρατες!

Το blog του Wil Shipley είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Ο developer της Delicious Library, ενός από τα πιο όμορφα προγράμματα στον κόσμο, γράφει απλά και έξυπνα. Κρίμα που δε γράφει πιο συχνά...
Το κείμενο που θα σας προτείνω αυτή τη φορά έχει να κάνει με την Πειρατεία. Η άποψη του Wil έχει ενδιαφέρον, εφόσον προέρχεται από κάποιον που δημιουργεί προστατευόμενη πνευματική ιδιοκτησία.
Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:"Piracy" by Wil Shipley

Tεντ και Τζούλια

(Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό +design τον Νοέμβριο του 2003. Αποτελεί την προσωπική μου γνώμη και προβληματισμό για την αναγκαιότητα της εκκίνησης ενός διαλόγου για να βρεθεί ένας νέος τρόπος διάθεσης λογισμικού. Το οποιοδήποτε σχόλιο θα βοηθούσε σε αυτή την κατεύθυνση.)

Tεντ και Τζούλια
“Φανταστικές” (ή μήπως όχι) ιστορίες
για το λογισμικό, τη χρησικτησία και εμάς...

O Τεντ κάθισε στο γραφείο του και συνέδεσε το MetaMac του στο EverNet. Το Brain storming είχε πάει καλά. Τα μάτια του γυάλιζαν από δημιουργικότητα όσο και από χαρά. Η ομάδα του είχε βρει μια πραγματική ΙΔΕΑ για το προωθητικό υλικό που είχε ζητήσει ο πιο δύσκολος και ταυτόχρονα πιο σημαντικός πελάτης τους. Λίγες ώρες το χώριζαν από το να κατέβει τρία - τρία τα σκαλιά και να χωθεί στην αγκαλιά της κοπέλας του.

Τρεις ορόφους πιο κάτω η Τζούλια τελείωνε τη διπλωματική της εργασία. Αυτό το απόγευμα - έστω αυτό το βράδυ - θα ήταν το τελευταίο που θα περνούσε άγρυπνη και μακρυά από το αγόρι της. Η αναζήτηση, η έρευνα και η μελέτη είχαν αποδώσει. Βοήθησε και εκείνος και τώρα έμενε μόνο η εκτέλεση. Συνέδεσε το MetaMac της στο EverNet και έστειλε ένα γλυκό φιλί με τον Αισθητικό καταγραφέα της. Ο Τεντ πλησίασε τον αισθητήρα που άναψε ειδοποιώντας τον για το μήνυμα. Δέχτηκε το φιλί και ανταπέδωσε. "Σε λίγες ώρες θα είμαστε πραγματικά κοντά", έγραψε σε μια virtual flash-card. Αυτή η παλαιά τεχνολογία σε συνδυασμό με μια κλασσική pixel γραμματοσειρά ασκούσαν μεγάλη γοητεία σε έναν λάτρη της τεχνολογίας όπως εκείνος.
Ξαναγύρισε στο project με την εικόνα της Τζούλια ακόμη στο μυαλό του.
"Χρειάζομαι τέσσερις εικόνες από την ImageShare. Θα χρησιμοποιήσω το λογισμικό της PhotoCut για να τις ξεγυρίσω και μετά το plug-in της KALI για να πολλαπλασιάσω κάποια σημεία τους. Ο Bruno Munari είχε δίκιο. Ο πολλαπλασιασμός των μερών είναι πάντα ένα φανταστικό εύρημα. Να διαλέξω δύο σωστές γραμματοσειρές για τα κείμενα. Θα συνδεθώ στην Parapente Fonts για αυτές. Ύστερα θα μπω στο Font3DRetoucher και θα προσωποποιήσω το αποτέλεσμα στο λογότυπο. Ω, μην ξεχάσω να παραγείλω και μια πίτσα για μετά..."
...
Μερικές ώρες αργότερα...
Η Julia λάμβανε τις ψηφιακές ολογραφίες της παρουσίασής της από τo courrier. Άφησε ένα "Κόσμω" φιλοδώρημα στο νεαρό και μπήκε στο site της eBank της. Ο λογαριασμός με το κόστος της εργασίας της είχε ήδη παραδωθεί.
"Πάλι ανέβασαν τις τιμές", σκέφτηκε. "25 Κόσμω μπορεί να μην είναι πολλά για εργασία 6 μηνών, όμως έχω να σκέφτομαι και τις διακοπές".
Την ίδια ώρα ο Τεντ έκλεινε τα αρχεία του και έστελνε τις τελευταίες λεπτομέρειες για την παρουσίαση στο server. Την επόμενη μέρα θα συνδεόταν από τον κήπο, όπου είχε οριστεί να είναι ο χώρος της παρουσίασης. Ο χώρος έμοιαζε ιδανικός για το project του πελάτη παρά το κόστος του. "400 Κόσμω. Αχ αυτή η γη!", αναφώνησε. "Είναι δυστυχώς το μόνο που δεν μπορούμε ακόμη να αγοράσουμε με "χρησικτησία! Πάλι καλά που για όλα τα άλλα υπάρχει το EverNet!".
Τελευταίο μέλημα να κοιτάξει το λογαριασμό: 101.51 Κόσμω.
Ανάλυση:
Χρήση εικόνων: 100 Κόσμω (Σημείωση Παροχέα: -50% για την ριζική αλλαγή που πραγματοποιήσατε. Τα δικαιώματα ισχύουν για τους επόμενους 6 μήνες. Ευχαριστούμε. ΙmageShare)
Χρήση PhotoCut: 1 Κόσμω. (Σημ. Παρ.: Ευχαριστούμε για την υπόδειξη σφάλματος αντιχρηστικότητας. Ελπίζουμε να είστε ένας από τους πελάτες μας που θα δοκιμάσουν τη νέα μας βελτιωμένη έκδοση PhotoCut 78.5.7)
Xρήση Γραμματοσειρών: 0.5 Kόσμω. (Σημ. Παρ.: Η εταιρεία μας σας υπενθυμίζει πως ανανεώσαμε πρόσφατα τη συλλογή μας με παλαιές κλασσικές pixel γραμματοσειρές. Οι υποδείξεις σας πιάνουν πάντα τόπο! Ευχαριστούμε)
Χρήση KALI Plug-in: 0.01 Kόσμω (Σημ. Παρ.: Το plug in για το PageXPress που μας ρωτήσατε θα είναι διαθέσιμο σύντομα.
Χρήση Τηλεμεταφοράς Προσωπικών αισθητικών μηνυμάτων: 0.2 Κόσμω (Σημ. Παρ. Έκπτωση -80%, Αιτιολογία: VIP πελάτης)
Ο Τεντ υπέγραψε ψηφιακά την εντολή πληρωμής και έστειλε άλλο ένα "φιλί" στην καλή του. "Tελείωσες; Κατεβαίνω!", της έγραψε στη flashcard και κατευθύνθηκε στην πόρτα. Κατέβηκε τρία τρία τα σκαλιά και κτύπησε την πόρτα της Julia.
(ΣΣ. 1 Kόσμω = 1 Eυρώ)


...
Μερικά χρόνια, δεκαετίες, αιώνες (;) νωρίτερα...
Ο Tεντ (ή όπως αλλιώς τον λένε) κάθεται μπροστά στο Mac του και περνά τους τελευταίους λογαριασμούς. Αυτό το μήνα είχε έξοδα. Νέες εκδόσεις προγραμμάτων, νέες ανάγκες σε κλασσικές serif γραμματοσειρές, νέα plug in, χρήση εικόνων, αγορά cd με royaltee free υλικό.
Ο λογαριασμός είναι μεγάλος και σκέφτεται αν μπορεί να ρισκάρει ακόμη με το πειρατικό λογισμικό που χρησιμοποιεί. "Αποκλείεται να αγοράσω όλα όσα έχω πειρατικά", σκέφτεται. "Και εκείνο το 3D πρόγραμμα, και εκείνα τα plug ins που μου γυάλισαν, και εκείνο το πρόγραμμα για video; Aποκλείεται! Δεν θα τα αποσβέσω ποτέ! Άραγε θα έρθει ποτέ η ώρα που θα πληρώνω για ότι χρησιμοποιώ και όχι για ότι μπορεί και να χρησιμοποιήσω;...".
Ο Τέντ επισκέπτεται συχνά το Χanadu.net. Ο συνονόματός του Τέντ Νέλσον, ο πατέρας του hypertext, των hypermedia και της ιδέας του Διαδικτίου είναι για εκείνον όχι μόνο ένας οραματιστής των 70's που ακόμη περιμένει να δικαιωθεί. Είναι μια ελπίδα. Tο έχει συστήσει και στη σπουδάστρια φίλη του. Eκείνη απολαμβάνει ακόμη την ασυλεία της σπουδάστριας. H BSA, ο ΣΔOE, oι εταιρείες δεν μπαίνουν στα σπίτια ψάχνοντας για πειρατικό software. Στη σχολή της και στο δίκτυο βρίσκει οτιδήποτε θελήσει για την ώρα. O μόνος που κερδίζει είναι οι τηλεφωνικές εταιρίες. Tρέμει όμως στην ιδέα πως αργότερα - ως επαγγελματίας - θα πρέπει ίσως να αγοράσει όλα όσα θα ήθελε να χρησιμοποιεί.

H OYTOΠIA ΠOY EΓINE ΠPAΞH KAI KAΠOIA ΠOY AKOMH ΠEPIMENEI
Ο Τεντ Νέλσον οραματίστηκε από το 1963 το Ίντερνετ, το υπερκείμενο, τα πολυμέσα και τα δικαιώματα των μηχανών. Γοητευμένος από το "As we may think" (1946) του Vannevar Bush και τη δουλειά του Douglas Engelbart (mouse, XeroxParc, Ethernet κλπ) μίλησε για ένα δίκτυο όπου όλη η γνώση του κόσμου θα βρισκόταν διαθέσιμη. Κυρίως όμως θα μπορούσαν να αναζητηθούν οι συνδέσεις της και να αποδωθούν τα δικαιώματα σε όσους τη δημιουργούσαν. Μίλησε για κάποιες υποδιαιρέσεις του σεντ με τις οποίες θα πληρώναμε για τη χρήση της επιστήμης, της τέχνης, της δημιουργίας. Υπεραμύθηκε της χρησικτησίας με την πραγματική της έννοια.
Ο Νέλσον ονειρεύτηκε κάτι παρόμοιο με την φανταστική σκηνή που προηγήθηκε. Φαντάστηκε πως θα μπορούσαμε να έχουμε στη διάθεσή μας κάθε ψηφιακό αγαθό και να πληρώνουμε ανάλογα με τη χρήση του και κυρίως ανάλογα με το πόσο κερδίζουμε από αυτήν.
Kάποια από τα όνειρα του Nέλσον έγιναν αργότερα πραγματικότητα. O ίδιος πάντως φωνάζει πως κάτι δεν πάει καλά στην ψηφιακή εποχή και πως όσα φοβόταν τότε για το δίκτυο και ιδιαίτερα για τα πνευματικά δικαιώματα έχουν δυστυχώς συμβεί.



Tα κλοπημέα στην εσπερίδα
Tο 2001, στο Πάγκειο Μέγαρο, το ΔέλταD είχε διοργανώσει μια εσπερίδα για τα Ελληνικά Γράμματα και το μέλλον τους. Ανάμεσα στο γόνιμο προβληματισμό για αισθητικά, γλωσσικά και άλλα θέματα είχα προβάλει τις απόψεις του Τεντ Νέλσον και είχα ζητήσει στους παρευρισκομένους να τις εξετάσουμε. Είχα θέσει το θέμα της ενδεχόμενης χρέωσης ανάλογα με τη χρήση και όχι ανάλογα με την αγορά. Είχα άλλωστε πει πως οι γραμματοσειρές - ώς λογισμικό - διανέμονται υπό το καθεστώς της χρησικτησίας. Κάποιος δηλαδή αγοράζει το δικαίωμα να τις χρησιμοποιεί και δεν μπορεί να τις μεταπωλήσει νόμιμα, ούτε να μεταβιβάσει το δικαίωμα της χρήσης τους. Είπα τότε στους συναδέλφους πως ενώ μιλάμε για χρησικτησία στην πραγματικότητα πουλάμε προνομιακά για εμάς ακριβά. Δεν εξετάζουμε τελικά τη χρήση, παρά μόνο την αγορά. Αν κάποιος χρησιμοποιήσει τη γραμματοσειρά μας σε μια καμπάνια μιας πολυεθνικής και κάποιος άλλος σε μια συνοικιακή εργασία καλούνται να πληρώσουν το ίδιο ποσό.
Πρότεινα πως θα έπρεπε οι εταιρίες γραμματοσειρών να προσπαθήσουν να βρουν τον τρόπο να χρεώνουν πραγματικά τη χρήση μιας γραμματοσειράς και όχι την αγορά. Δεν είναι το ίδιο η χρήση σε ένα μηνιαίο περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας και το ίδιο σε μια συνοικιακή pizzeria.
Oι εταιρίες που διαθέτουν εικόνα έχουν δείξει ίσως ένα δρόμο, παρότι κι εκείνες αδιαφορούν τις περισσότερες φορές για το αν αλλάζουμε τόσο πολύ μερικές φορές τις εικόνες τους, ώστε μικρό ουσιαστικά μέρος τους χρησιμοποιείται επικερδώς. Σε κάθε περίπτωση πάντως έχουν καταλάβει πως η χρήση διαφέρει από πελάτη σε πελάτη και αυτό είναι σημαντικό βήμα.
Αν και για τις γραμματοσειρές και το λογισμικό βρίσκαμε κάποιο σύστημα που να ελέγχει τη χρήση τότε θα χρεώναμε δίκαια όλους και ταυτόχρονα θα κερδίζαμε κι όσοι συμμετέχουμε σε αυτό το κλάδο.
Προσωπικά πιστεύω πως αν κέρδιζα έστω και κάποια σεντ από κάθε φορά που κάποιος διάλλεγε μια γραμματοσειρά μου για μια μικρή δουλειά και κάποια ευρώ για κάποια μεγάλη, τότε θα μπορούσα να ζω μόνο από αυτή τη δουλειά. Tη φράση αυτή την “κλέβω” από τον Kάι Kράουζε, ο οποίος είχε πει περίπου το ίδιο πριν μερικά χρόνια. Tότε ήταν η εποχή που μεσουρανούσαν τα KPT και εκείνος έλεγε πως αν κέρδιζε έστω ένα σεντ από κάθε δουλειά στην οποία το πρόγραμμά του είχε συμβάλλει θα είχε γίνει κροίσος.



Περί τρελλών
Όσοι καλόπιστοι δεν βιάστηκαν να με ονομάσουν τρελλό στο Πάγκειο, αλλά ταυτόχρονα δεν είχαν (ούτε εγώ έχω απόλυτα) πειστεί για τη λειτουργικότητα του συστήματος, είχαν επιχειρηματολογήσει κατά των απόψεων μου με το σκεπτικό της δυσκολίας και του μεγάλου κόστους ελέγχου ενός τέτοιου συστήματος. Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως η διαπίστωσή του περί δυσκολίας είναι ορθή. Φοβάμαι όμως πως η άρνησή τους να εξετάσουν ενδεχόμενους τρόπους επίλυσης δεν δικαιολογείται. Eιδικά για ένα κλάδο όπως το design ή η πληροφορική στους οποίους αυτό που χθες είναι ουτοπία, αύριο είναι ήδη ξεπερασμένο. Άλλωστε ποιος είπε πως τα πράγματα είναι εύκολα; Όμως και το να στηθούν επιχειρήσεις λογισμικού ήταν κάποτε πολύ δύσκολο. Σε όλο τον κόσμο. Πόσο μάλλον στην Eλλάδα;
Η κουβέντα, ο προβληματισμός, η αναζήτηση λύσεων και η κατάθεση προτάσεων θα μπορούσαν να προχωρήσουν ή έστω ήλπιζα να προχωρήσουν. Ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως είχα τη λύση. Διαπίστωνα όμως ένα υπαρκτό πρόβλημα και ήλπιζα πως ο διάλογος γύρω από αυτό θα βοηθούσε.
Στα επόμενα χρόνια και όσο η φιλική μου σχέση με τον Πάνο Βασιλείου (Parachute) μεγάλωνε, περάσαμε κάποια βράδυα κουβεντιάζοντας το θέμα. Πιθανόν και σε άλλα γραφεία συναδέλφων να έγιναν ανάλογες συζητήσεις. Καμμία όμως δεν μοιάζει να έχει φέρει αποτέλεσμα. Οι γραμματοσειρές πωλούνται με τις ίδιες περίπου τιμές και κατά τη γνώμη μου απλά κλείνουμε τα μάτια σε ένα υπαρκτό πρόβλημα.
Το ίδιο κάνουν δυστυχώς και οι άλλες εταιρίες στο εξωτερικό. Στο τελευταίο τεύχος του αγγλικού MacWorld και στο editorial του o εκδότης του περιοδικού αναφέρεται στο θέμα γράφοντας χαρακτηριστικά πως "από τις γραμματοσειρές που είναι εγκατεστημένες πειρατικά είναι ζήτημα ένα 5% να χρησιμοποιείται για επαγγελματικές εργασίες. Οι σχεδιαστές θέλουν να τις δοκιμάσουν, να κάνουν κάποιο προσχέδιο και όταν έρθει η ώρα να το πραγματοποιήσουν συνήθως αγοράζουν τα fonts".



Περί δωρεάν διάθεσης γραμματοσειρών
Κάτω από το σκεπτικό της ενίσχυσης του φίλου εκδότη Δημήτρη Φακίνου και της έμμεσης προβολής που η πράξη μου συνεπάγεται του παρεχώρησα κι εγώ τα δικαιώματα της διάθεσης της Povera. Η συγκεκριμένη γραμματοσειρά φτιάχτηκε γρήγορα και βρώμικα και στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπολογίστηκε από εμένα σαν μια σπουδαία εργασία. Έτσι δέχτηκα να τη δώσω στο περιοδικό και να βοηθήσα την προσπάθεια όλων μας. Tο κάνω με βαριά καρδιά, άσχετα από το αν η αξία της συγκεκριμένης γραμματοσειράς είναι μεγάλη ή όχι. H αξία ενός κομματιού λογισμικού είναι πάντα ανάλογη με ότι εκείνο σε βοηθάει να αποκτήσεις.
Θα ήθελα μάλιστα να διευκρινήσω στον αναγνώστη πως δεν παραχωρώ τη χρήση της γραμματοσειράς αυτής για εμπορικές εργασίες. Oυδόλως με απασχολεί η εγκατάστασή της. Oυδώλως με ενδιαφέρει αν την εγκαταστήσει σε 5 ή 2005 υπολογιστές. Δεν με ενδιαφέρει αν παίξει με αυτή, αν στείλει μηνύματα, δημιουργήσει σπουδαστικές εργασίες ή οτιδήποτε ερασιτεχνικό. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις θα αισθάνομαι χρήσιμος και η επιλογή του θα με τιμά και θα μου αρκεί. Aν όμως κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει την γραμματοσειρά μου για εμπορική χρήση θα ήθελα να την αγοράσει. Oι γραμματοσειρές αποδεικνύονται φθηνές, όταν μπαίνουν στον προϋπολογισμό μιας εργασίας. H εφάπαξ αγορά τους είναι ακριβή για τον μέσο designer!



Tο ζευγάρι της επιτυχίας και κάποιες εξηγήσεις
Στο παρελθόν είχα διαθέσει και πάλι μια γραμματοσειρά μου. Πάλι το Δέλτα D είχε ζητήσει από κάποιους σχεδιαστές να του δώσουμε γραμματοσειρές μας. Είχα τότε παραχωρήσει μια γραμματοσειρά που ήταν ένα παιχνίδι με κάποια έκδοση των Courrier. Eίχα περάσει ένα Σαββατοκύριακο παίζοντας και είχε βγεί το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Αυτός ήταν και ο λόγος που την ονόμαζα Weekend. Στο περιοδικό είχε διατεθεί ως DeltaD-Tsevis, έπειτα από απόφαση του εκδότη.
Τα επόμενα χρόνια είδα αρχικά με έκπληξη και στη συνέχεια με ευχαρίστηση αλλά και δυσαρέσκεια τη γραμματοσειρά μου σε πολλές εργασίες. Την είδα σε δεκάδες εργασίες μαθητών μου στον ΑΚΤΟ και σε κάποια fanzines. Όταν όμως την έβλεπα σε αφίσες του Δήμου Αθηναίων ή σε γιγαντοαφίσες της Admiral δίπλα στον Τζιοβάννι και κάποιον ακόμη ποδοσφαιριστή (συγχωρέστε με δεν γνωρίζω το όνομα) να πουλάνε παπούτσια προβληματίστηκα.
Σκέφτηκα πως όλα σε αυτές τις δουλειές είχαν πληρωθεί. Όλα πλην της γραμματοσειράς. Δεν γνωρίζω τις πωλήσεις της Admiral, δεν γνωρίζω την αμοιβή των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού (είμαι και Παναθηναϊκός :-) ), δεν ξέρω πόσα πήρε η διαφημιστική εταιρία και πόσο κόστισε η ενοικίαση των χώρων. Αυτό που ξέρω είναι πως η γραμματοσειρά μου - για το όποιο ποσοστό αυτή συνέβαλε στη συγκεκριμένη εργασία - δεν πληρώθηκε. Θεωρώ το γεγονός άδικο και εν μέρει προσβλητικό για τους σχεδιαστές. Ταυτόχρονα θεωρώ πως έτσι κάνουμε κακό στην αγορά. Μαθαίνουμε τον κόσμο να θέλει ένα εργαλείο για την εργασία του "τσάμπα" (!), ενώ για κάποια άλλα πληρώνει.



Περί τιμών
Πίστευα πως οι τιμές των γραμματοσειρών, όσο και αν πέσουν, όσο και αν θα είναι χαμηλές για την όποια αξία τους, θα είναι πάντα υψηλές για μια τεράστια μερίδα σχεδιαστών. Έχω την τύχη να είμαι μέλος της εταιρίας Parachute, να έχω εργαστεί για συγκεκριμένες δουλειές της και να μπορώ να έχω αποκτήσει με ευνοϊκότερους ίσως όρους τον πλήρη κατάλογό της. Έτσι μπορώ κάθε φορά να διαλλέξω ανάμεσα σε εκατοντάδες γραμματοσειρές, παρότι τελικά δε χρησιμοποιώ πάνω από δέκα το χρόνο. Έχω όμως τη δυνατότητα να τις τεστάρω, να τις δοκιμάζω σε κάποια εφαρμογή και ύστερα να τις χρησιμοποιώ εμπορικά. Τη δυνατότητα αυτή την έχουν ελάχιστοι συνάδελφοι νόμιμα. Όλοι οι υπόλοιποι; Την επιδιώκουν παράνομα. Εγκαθιστούν ή και χρησιμοποιούν παράνομα γραμματοσειρές. Κυρίως οι σπουδαστές, οι οποίοι έχουν αποδειχθεί σε πρωταθλητές της πειρατείας. Κάποιοι άλλοι περιμένουν την προσφορά του περιοδικού Δέλτα D, του Γραφίστα, του Macland, του Adobe Magazine ή όποιου άλλου μέσω κάποιας επιχειρηματικής συμφωνίας θα εξασφαλήσει κάποιες γραμματοσειρές δωρεάν για τους αναγνώστες - πελάτες του.
Εκείνοι μαθαίνουν να διεκδικούν δωρεάν κάτι και αποκτούν την κουλτούρα του "δωρεάν". Αυτή που απέκτησε το Ίντερνετ και παρέσυρε στην κατάρευση τις dot com, ενώ οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας θυσαύριζαν και θυσαυρίζουν με κακές απομιμήσεις.



Aς μιλήσουμε πάλι
Αποφάσισα λοιπόν να ξαναθέσω το θέμα μέσω του περιοδικού και να προκαλέσω την εκκίνηση ενός νέου διαλόγου. Σε αυτόν πιστεύω πως έχουμε όλοι λόγο. Η πειρατεία του λογισμικού είναι δεδομένη, συνάδελφοι σχεδιαστές, φίλοι προμηθευτές, αντιπρόσωποι οίκων του εξωτερικού, developers κλπ. Όπως στη μουσική η τον κινηματογράφο "η πειρατεία σκοτώνει". Μόνο που αυτοκτονούμε όλοι μαζί, πελάτες, έμποροι, μηχανικοί λογισμικού, σχεδιαστές, όταν κλείνουμε τα μάτια και δεν βλέπουμε την αλήθεια.
Δεν μπορούμε να αγοράσουμε όσο λογισμικό έχουμε πειρατικά. Έχω δει με τα μάτια μου εταιρία διανομής λογισμικού στην Eλλάδα - που στέλνει εξώδικα σε “πειρατές” - να χρησιμοποιεί μια σπασμένη κόπια σελιδοποιητικού προγράμματος άλλης εταιρίας. Aρχικά διασκέδαζα με την αντίφαση, αλλά στη συνέχεια θύμωνα με το θράσσος. O ιδιοκτήτης της μπορούσε να διασύρει κάποιο συνάδελφο την ίδια ώρα που ο ίδιος ήταν απροκάλυπτα πειρατής.
Έίναι κοινό μυστικό πως εταιρίες που πωλούν hardware (αλλά και software) εγκαθιστούν κάθε επιθυμητό από τον πελάτη τους πρόγραμμα στα μηχανήματα που πωλούν. Tο απίθανο είναι πως το προβάλλουν και ως πλεονέκτημα ενάντι των ανταγωνιστών τους. Kάποιοι πελάτες άλλων εταιριών που δεν θέλουν ή συχνώτερα δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο διαμαρτύρονται σε εκείνες, με το επιχείρημα πως “γιατί όχι εσείς, αν όλοι...”.
H αλήθεια είναι πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική από ότι θα ήθελαν να νομίζουν οι εταιρίες. Oι νέες εκδόσεις με ελάχιστες βελτιώσεις, οι συχνές και συχνά μη ουσιαστικές αναβαθμήσεις, η λογική του “as is” που έχει σώσει τη βιομηχανία της πληροφορικής έχει κατά τη γνώμη μου τα όρια της. Ήδη κάποιοι οίκοι έχουν αρχίσει να βλέπουν πως χρειάζεται εναλλακτική λύση και δεν είναι τυχαίες οι καμπάνιες νομιμοποίησης της Adobe ή η πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση της Rainbow Computer για τη συνδυασμένη αγορά Flash MX και εκπαίδευσης σε αυτό.
Kάποιοι αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως δεν θα αποσβέσουμε ποτέ ούτε ένα μικρό μέρος του λογισμικού που θέλουμε να εγκαταστήσουμε. Aς μη μιλήσω φυσικά για αποσβέσεις software ή hardware, για ελληνική φορολογική πολιτική και για συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, γιατί η “Ένωση” Γραφιστών θα μου πει συστήσει πάλι να αλλάξω λογιστή...
Kαι αν κάποιοι δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα, έχουν κάθε συμφέρον να κατανοήσουν πως ένας κλάδος ζει από το σύνολό του. Δεν μπορεί να πληρώσει - ακόμη και ένα μέσο γραφείο - πάνω από 20.000 Ευρώ σε γραμματοσειρές και άλλο δημιουργικό λογισμικό, απλά και μόνο για να το μάθει, το δοκιμάσει και ίσως περιστασιακά να το χρησιμοποιήσει. Xρειάζεται να δούμε το πρόβλημα περισσοτερο σφαρικά συνειδητοποιώντας πως αν οι πελάτες μας πέσουν θα μας παρασύρουν μαζί τους. Πως πρέπει να δώσουμε καλύτερο προϊόν - υποστήριξη στον πελάτη αν θέλουμε εκείνος να μην πάει στον νιγηριανό της γωνίας ή στο Limewire.



H λογική της δημιουργίας εγκληματιών
Oι εταιρίες μουσικής πληρώνουν τώρα την άρνησή τους να καταλάβουν τις τάσεις της πραγματικής ψηφιακής εποχής. Έδεσαν τις οικονομικές τύχες της μουσικής στο βινύλιο, στην κασέττα ή στο cd. Πουλούσαν υλικό αντί για τέχνη. Oι πελάτες τους συνοστίζονται στο Kazaa και τώρα τρέχουν να καταλαβουν τι συνέβη. Oι ίδιες πάντως εισπράττουν χρόνια τα δικαιώματα της μουσικής από τους δημόσιους χώρους. Aρνούνται να διαθέσουν ψηφιακά τη μουσική τους και για άλλη μια φορά έρχεται η Apple να δείξει κάποιο ορθό δρόμο. Tην ίδια ώρα η RIAA εξαπολύει μυνήσεις ή προωθεί δηλώσεις μεταμέλειας. Mια ολόκληρη βιομηχανία αντιμετωπίζει τους πελάτες της σαν εγκληματείες και δεν καταλαβαίνει πως τους χάνει περισσότερο.
Kαι ενώ τελευταία στην Aμερική κάτι κινείται η Eυρώπη που τόσο περηφανεύεται για τα φώτα που έδωσε στο Nέο Kόσμο μένει ακόμη στις συζητήσεις. Όσο για την “φωτοδότρια” Eλλάδα... Aκόμη οι ελληνικές εταιρίες δηλώνουν πως είναι μικρό το ποσοστό των Eλλήνων που χρησιμοποιούν Internet. Kαι μέχρι να γίνει μεγάλο στέλνουν το πιο δυναμικό κομμάτι του στο Kazaa.
Όσο θα μένουμε προσηλωμένοι στο βινύλιο, στον αριθμό εγκαταστάσεων και στις διώξεις, όσο θα κλείνουμε τα μάτια στο πρόβλημα εκείνο απλά θα μεγαλώνει.
Αν - ακολουθώντας όσα έλεγε (και εξακολουθεί να λέει) ο Τεντ Νέλσον - βρίσκαμε ένα τρόπο πραγματικής χρησικτισίας, τότε ίσως οδηγούμασταν στην ουσιαστική πραγμάτωση του Digital Beeing του Νεγροπόντη. Ίσως δίναμε στη γνώση την τιμή της και στην οικονομία ένα νέο ξεκίνημα. Ίσως κάναμε πιο γρήγορα πραγματικότητα την ιστορία της αρχής αυτού του κειμένου. Δεν είναι εύκολο. Όμως και η γη δεν είναι επίπεδη!

Χάρης Τσέβης

Deja Vu

Η Apple θα ενσωματώσει προοδευτικά επεξεργαστές Intel στα μηχανήματά της.
Κάποιοι ένιωσαν πικρία, άλλοι χαρά, άλλοι το είδαν αδιάφορα.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που έχουν ζήσει ακριβώς το ίδιο "transition" μερικά χρόνια πριν.
Τότε το ...Mac OS X ή καλύτερα το NeXTStep του Steve Jobs πέρασε την πόρτα της Intel.
Τα πρώτα συναισθήματα ήταν τα ίδια, ύστερα...
Αλλά καλύτερα να τα διαβάσετε από πρώτο χέρι από το blog του Wil Shipley, ενός από τους developer που θαυμάζω.
Μαζί τους θα βρείτε μαρτυρίες για porting προγραμμάτων Mac σε Intel καθώς και τις εκτιμήσεις του Wil για την πορεία του Mac.:
"At last, some decent software for Intel processors"

Ενα χρονο μετα...

"Remembering you are going to die is the best way to avoid the fear that you have something to lose".

Steve Jobs (από την ομιλία του σε φοιτητές του Στένφορντ στις 13 Ιουνίου 2005
Άρθρο για την Ομιλία του CEO της Apple και της Pixar στο link που ακολουθεί:

Apple's Jobs Tells Graduates About Dropout

Good Artists copy - Great Artist Steal

Ομιλία στο 3ο Ελληνικό Συνέδριο Γραφιστικής | Desicon05, Αθήνα, 14.05.2005
Διοργάνωση: Credis Visca

"Οι καλοί καλλιτέχνες αντιγράφουν.
Οι μεγάλοι καλλιτέχνες κλέβουν!"
Pablo Picasso

Η ίδια αυτή αμφιλεγόμενη φράση περιέχεται στη διδασκαλία σημαντικών δασκάλων των δημιουργικών επαγγελμάτων. Τι εννοούσε όμως ο Πικάσσο με τη φράση "οι καλοί καλλιτέχνες αντιγράφουν, οι μεγάλοι καλλιτέχνες κλέβουν";
Μήπως έστελνε κάποιους δημιουργούς να κλέψουν από κάποιους άλλους;
Ποιά ήταν αυτή η κλοπή και τι γινόταν και δεν συλλαμβάνονταν οι μεγάλοι καλλιτέχνες;

Αν κάνουμε μια αναζήτηση στο Google με τη φράση θα μας επιστρέψουν πάμπολες σελίδες με ερμηνείες της. Διάλλεξα να σας μεταφέρω εκείνη του Κάμερον Μολ, ενός επιτυχημένου σχεδιαστή ιστοσελίδων από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Προσπαθώντας να ερμηνεύσει τον Πικάσσο, ο Κάμερον ξεκινάει από την παραδοχή πως για να γίνεις καλός δημιουργός πρέπει να αντιγράψεις αρχικά μια καλή και λειτουργική δουλειά.

"Ξαφνικά θα ανακαλύψεις πως υπάρχει μια θετική πλευρά στην αντιγραφή, η συμβατικότητα.
Κτίζοντας ένα web site πάνω στα ίδια θεμέλια με ένα άλλο, ειδικά σε ότι έχει να κάνει με τη σύνθεση και την αρχιτεκτονική των πληροφοριών, οδηγείς τελικά στη ανάπτυξη εξοικείωσης και διαίσθησης από τον τελικό χρήστη".
Δεν είναι τυχαίο πως κάθε δικτυακό κατάστημα στον κόσμο είναι βασισμένο στα ίδια θεμέλλια με εκείνα του Amazon. Φυσικά τόσο το Amazon όσο και άλλα καταστήματα άρχισαν να διαφοροποιούν το οικοδόμημά τους. Προχώρησαν ένα βήμα παρακάτω, μεταπήδησαν στο δεύτερο επίπεδο δημιουργίας. Και αυτό κατά τον Κάμερον είναι το να κλέβεις από τον εαυτό σου.

Στο στάδιο αυτό εξερευνάς στο αρχείο σου, εκείνο που έφτιαξες αποδομώντας και ανασυνθέτοντας επιτυχημένα παραδείγματα, στοιχεία που παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Παρατηρείς σχέδια που είχαν επιτυχία σε κάποιον πελάτη και τα προτείνεις σε κάποιον άλλο. Προσπαθείς να ολοκληρώσεις κάτι που κάποιος ή κι εσύ ακόμη αφήσατε ημιτελές.
Όταν εξαντλήσεις αυτό το στάδιο, είσαι έτοιμος να περάσεις στο τρίτο και τελευταίο. Εκείνο της κλοπής!
Μόνο που θα κλέψεις καλά όταν κλέψεις διακριτικά...

Και αν σας ρωτήσω να μου πείτε, ποιός είναι ο καλός κλέφτης, τι θα απαντήσετε;
Προφανώς, πως είναι εκείνος που δεν συλλαμβάνεται!
Όπως οι Beatles έφτιαχναν τα έργα τους with a little help από την κλασσική, την Jazz ή την blues παράδοση, έτσι και ο Μολ έχει ένα φίλο που τον βοηθά στα δικά του. Πρόκειται για τον επίσης σχεδιαστή Jesse Bennett.
Εκείνος αρέσκεται στο να υπογράφει τα email του με μια φράση ενός άλλου μεγάλου και "αυθεντικού", του Άλμπερτ Άινσταιν:
"Το μυστικό της δημιουργικότητας είναι να γνωρίζεις πως να κρύψεις τις πηγές σου", έλεγε ο κορυφαίος επιστήμονας.



Εικονογράφηση: Χάρης Τσέβης, περιοδικό RAM Ιανουάριος 2005.

Είναι σίγουρο πως ο απαίδευτος περί τα δημιουργικά πιστεύει πως χρειάζεται μεγάλη μαεστρία - για να μην πούμε πανουργία - για να κάνει κάτι τέτοιο.
Πράγματι ίσως και να ισχύει μια τέτοια άποψη.
Οι δημιουργικοί άνθρωποι όμως ξέρουν πως το ζήτημα είναι πολύ πιο απλό. Διότι ο πιο εύκολος τρόπος για να κρύψεις μια πηγή ενός καλλιτεχνήματος είναι να χρησιμοποιήσεις μια ήδη κρυμμένη.

Ας εξηγηθούμε όμως...
"Ο Πικάσσο δύσκολα θα εννοούσε πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες κλέβουν δημοφιλή σχέδια που είναι γνωστά σε όλους", λέει ο Wes George, ένας ακόμη δικτυακός φίλος του Κάμερον Μολ, δημοσιογράφος του Mac Observer και σύμβουλος επενδύσεων.

"Εκείνο που εννοούσε ο Πικάσο ήταν πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες ψάχνουν μέσα στον τεράστιο σωρό απορριμάτων, που χάθηκαν, ξεχάστηκαν, ξεπεράστηκαν ή παρακάμφθηκαν για να βρουν τα σπάνια διαμάντια.
Ας θυμηθούμε τη μαρτυρία του David Carson που ομολογούσε πως ανάμεσα στα σκουπίδια φωτογράφων και άλλων σχεδιαστών έβρισκε έτοιμο το υλικό για τις δικές του δημιουργίες.

"Ο Πικάσσο υπονοεί πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν συλλαμβάνονται να κλέβουν, επειδή ότι οικειοποιούνται το μετασχηματίζουν τόσο λεπτομερώς σε κάτι δικό τους, που όλοι φτάνουν να πιστεύουν πως η μεγάλη ιδέα ήταν δική τους από την αρχή".

Έχω κι εγώ μερικούς φίλους που με βοηθούν στο να γράφω ή να σχεδιάζω.
Ο πρώτος είναι σχεδιαστής γραμματοσειρών.
Μιλώντας στο 1ο Διεθνές Συνέδριο Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας στη Θεσσαλονίκη πριν τρία χρόνια, ο Πάνος Βασιλείου ανέπτυξε στους συνέδρους την άποψή του για τα στάδια της δημιουργικής παραγωγής τυπογραφικών στοιχείων. Κατά το Πάνο και κυρίως κατά τις πηγές του αυτά τα στάδια είναι ο Μιμητισμός,
η Δημιουργική Σύνθεση και μόνο στο τέλος, ίσως και η Πρωτοτυπία.

"Πρόκειται για ένα μοντέλο που εμπεριέχει πολλές φορές στα πρώτα στάδια το στοιχείο της αντιγραφής, το οποίο, συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχουν αποφύγει ούτε οι μεγαλύτερες εταιρίες, ούτε οι μεγαλύτεροι σχεδιαστές στα πρώτα τους βήματα. Για παράδειγμα, ο Bodoni έχει συχνά κατηγορηθεί ότι “δανείστηκε” στοιχεία από τον Fournier, τον Baskerville και κυρίως τον Didot".
Μιλώντας δε σε νέους δημιουργούς που τρέφουν συχνά αυταπάτες για παρθενογεννέσεις ο Βασιλείου ξεκαθάρισε πως "το μοντέλο αυτό δεν θα πρέπει να μας ανησυχεί αν το δούμε στα ευρύτερα πλαίσια μιας εξέλιξης παρά μιας στασιμότητας. Μιας εξέλιξης που έχει σαν σκοπό να προσεγγίσει την πρωτοτυπία".

Και άν ο φίλος μου περιγράφει με ευθύτητα και ειλικρίνεια τη διαδικασία ενηλικίωσης ενός καλλιτέχνη, έρχεται ένας άλλος δικτυακός φίλος και μια κουβέντα μέσω email να μου εξηγήσει όλα τα επίπεδα της δημιουργίας.
Ταυτόχρονα να εξηγήσει τους κρυφούς φόβους και τα συμπλέγματα ενός δημιουργού που προσεγγίζει το έργο ενός άλλου.
Ο φίλος μου λέγεται xkont@mac.com, κατά κόσμο Χαράλαμπος Κοντοπανάγος. Πρόκειται για ένα δημοσιογράφο, μουσικό, διπλωματούχο κοινωνιολόγο, υποψήφιο διδάκτορα Κοινωνικολογίας της Μουσικής και πολλά ακόμη. Γνωριστήκαμε σε κάποιο δημιουργικό φόρουμ και ανταλλάξαμε email για το θέμα της πατρότητας του καλλιτεχνικού έργου. Οι μουσικές του μελέτες μου φαίνονταν χρήσιμες και ομολογώ πως ήθελα να ψάξω στο "κάδο απορριμάτων" του.

Κάποια στιγμή του έγραφα για την ηθική της απόδοσης credit σε ένα έργο που έφτιαξες χρησιμοποιώντας sample από κάποιο άλλο. Σας παραθέτω το απόσπασμα του μηνύματός του ακριβώς όπως το διάβασα, πιστεύοντας πως δεν χρειάζεται να το φιλτράρω ή να το παραλλάξω. Ταιριάζει αρμονικά στο κείμενό μου:

On 07 Dec 2004, at 13:52 , xkont wrote:

"Συμφωνώ 100%. Ρωτάω όμως... το συλλογικό συνειδητό (ή και ασυνείδητο) που αποτελεί μια κοινή αισθητική βάση μέσα στους αιώνες για κάθε πολιτιστική ομάδα και διαμορφώνεται από μικρά μικρά κομμάτια που "δεν πετιούνται" αλλά παραμένουν και επανέρχονται για να δημιουργήσουν το "στυλ", τον "τρόπο", τον "δρόμο", την "παράδοση"... και η χρήση αυτών των στοιχείων (χωρίς να το προσέχει κανείς) ποιανού δημιουργού μπορεί να είναι;
Θα σου πω ένα μουσικό παράδειγμα (επειδή η μουσική είναι η συνάντηση της αισθητικής με τα μαθηματικά - όπως και η Αρχιτεκτονική):
Πέρα από μελλωδίες (πτώσεις, διαιρέσεις, λύσεις διαστημάτων, αρμονία κλπ - που είναι ΚΑΙ εμπειρικά στο αφτί αλλά και μαθηματικά αποδεδειγμένα το πως πρέπει να κινούνται) θα σε ρωτήσω...
Ο ρυθμός του Καλαματιανού, ή του Τσάμικου, ή του Μπάλου... ποιανού μπορεί να είναι; Ποιά και πόσο σημαντική μπορεί να είναι η μετατόπιση ενός ογδόου σε ένα ρυθμό; ένα τίποτα αλλά μπορεί και τα πάντα...
Και επειδή μου'ρθε τώρα, τελείως μεταξύ μας και φιλικά, θα σου πω ένα προσωπικό βίωμα: (ΣΣ: Μην ανησυχείτε. Για αυτό πήρα άδεια προ της δημοσίευσης)

Άκουγα 4-5 φορές την ημέρα το 3ο κοντσέρτο του Ραχμάνινωφ επειδή μου φαινόταν αρκετά περίπλοκο και ξεχνιόμουν ή αφαιρόμουν μέσα στο 40λεπτο. Το άκουγα συνέχεια με σκοπό να πιάσω την αίσθηση της γνώσης του πιανίστα για το πως είναι να είναι ΟΛΟ αυτό το πράγμα μέσα στο κεφάλι σου σαν ένα πράγμα, σαν μια ιστορία...
Άγουγα, άκουγα, άκουγα, καθε φορά και κάτι διαφορετικό, σιγά σιγά ένιωσα και βρίκα όλες τις συνδέσεις των 2 μερών που στην αρχή μου φαίνονταν λίγο ασύνδετα.... όλες τις μυστικές ιστορίες που κρύβει, την ειρωνία, το σαρκασμό, το πάθος, το ψέμμα.. έβρισκα συνέχεια.... συνολικά πρέπει να το άκουσα 200 με 250 φορές μέσα σε ένα 2μηνο... (χωρίς να μου έχει γίνει μανία, απλά από τρομερό ενδιαφέρον αφού συνέχιζα να βρίσκω πράγματα)...

Μάλιστα, όπως και στον έρωτα, στο τέλος και όταν η ακρόαση ήταν μια ολοκληρωμένη εμπειρία ζήλευα που δεν είχα την πρώτη αίσθηση όταν πρωτοάκουγα τα μεθυσμένα παραπατήματα, τις (τότε) ανεξήγητες εκρήξεις...
anyway στο θέμα μας
Ένα βράδυ λοιπόν, εκεί που κοιμάμαι σκέφτομαι: "Το θέμα δεν είναι του Ραχμάνινωφ... είναι τόσο δυνατά κολλημένες οι νότες μεταξύ τους, τόσο χαλαρές αλλά ακλόνητες από επιρεασμό... δεν μπορεί... πρέπει να είναι διασκευή από παραδοσιακό Ρωσσικό τραγούδι"

Ξυπνάω το πρωί και θυμάμαι αυτή τη σκέψη... και σκέφτομαι "Dude, είσαι πολύ κομπλεξικός που σκέφτηκες τέτοιο πράγμα στον ύπνο σου... Δηλαδή, δεν μπορείς να δεχτείς ότι μπορεί ένας άνθρωπος να φτιάξει μια τέτοια μελωδία;

Φτού σου κομπλεξικέ!

Επειδή ξέρεις ότι δεν θα κολλήσεις ούτε 3 νότες με τόση δύναμη μεταξύ τους δεν μπορείς να πιστέψεις ότι μπορεί κάποιος να έχει τέτοιο ταλέντο" (Εννοείται ότι η ενορχήστρωση μετά είναι η μαγεία του Ραχμάνινωφ που φαίνεται σε ό,τι έχει κάνει ασχέτως του μουσικού θέματος).

Anyway, είπα να διαβάσω και την βιογραφία του person για να δω από που προέρχεται αυτή η μανιακή εσωτερική πίεση η οποία και με άγγιζε τόσο αλλά και εξέφραζε οσο κανένας άλλος (παρένθεση, λάτρευα από πιτσιρικάς τον Σούμαν και τον Τσαϊκόφσκι)...
Διαβάζω λοιπόν, τα προσωπικά δράματα του τύπου... κομπλάρω 1ον όταν έχει δηλώσει ότι θεωρεί πνευματικούς του πατέρες τον Σούμαν και τον Τσαϊκόφσκι... και παθαίνω 2η κόμπλα όταν διαβάζω ότι συμμετείχε σε ομάδα για την διασκευή παραδοσιακών Ρωσσικών τραγουδιών με αποκορύφωμα το 3ο κοντσέρτο για πιάνο...!

Έβγαλα 2 συμπεράσματα:
1 - Το ανθρώπινο από το πανανθρώπινο μπορείς να το ξεχωρίσεις... οι γεννεές ανθρώπων που έχουν επηρεάσει τις νότες για να κάτσουν εκεί που κάθονται ακούνητες σε ένα παραδοσιακό κομμάτι δεν μπορούν ούτε να μιμιθούν από έναν έστω υπερ-ταλαντούχο άνθρωπο. Το άτομο και το σύμπαν του φαίνεται. Μέσα σε αυτό μπαίνεις και εντάσεσαι... Το παραδοσιακό και πανανθρώπινο σε κατέχει apriori.
2 - Υπάρχουν αλυσίδες ανθρώπων που βιώνουν σε κοινό συναισθηματικό και πνευματικό κόσμο και αντιμετωπίζουν τα ίδια θεμελιώδη ζητήματα της ύπαρξής τους σε κάθε εποχή... άλλοι πιο επιτυχημένα, άλλοι λιγότερο... και κάποια στιγμή, απ' όπου και να συναντήσεις αυτό το δρόμο μέσα στον οποίο είσαι και εσύ κολλάς... Ακόμα και χωρίς να ξέρεις γιατί... (πχ ήμουνα 15 χρόνών και λάτρευα το "All by myself", για τη μελωδία... στα 28 μου ανακάλυψα ότι είναι διασκευή του 2ου μέρους του 2ου κοντσέρτου για πιάνο του Ραχμάνινοφ... αυτούσια η μελωδία...). Τέτοιες αλυσίδες υπάρχουν (υποθέτω) πολλές και δεν είναι μόνο μουσικές... άρχισα να βλέπω πως ο Γκαουντί και ο Νταλί είναι στην ίδια αλυσίδα.... ο Ίταλο Καλβίνο 100% σε όλες τις πλευρές...ακόμα και οι Μonty Python's είναι μία από τις εκδοχές αυτής της αλυσίδας... Ακόμα, ακόμα, βλέπεις και αυτούς που από αυτή την αλυσίδα έκαναν ένα βήμα (ή πολλά, όπως ο Ντεπυσύ) πιο κει ή ο Γκέρσουιν πιο πέρα και δημιούργησαν μια νέα σειρά... όπως ακριβώς σε οικογενειακά δέντρα που μετά από 500 χρόνια μπορεί κάποιος να σου φαίνεται φτυστός με τον προπροπροπαπού του και κάποιος άσχετος... όσο ασχετος και να φαίνεται όμως στα γενικά του χαρακτηριστικά αν τον ψάξεις θα βρεις ελιές σε συγκεκριμένα σημεία, συνήθειες στον ύπνο και άλλα μικρά....
Γιατί στα είπα όλα αυτά; Σαφώς όχι για να δικαιολογήσω την κλοπή στην οποία μάλιστα είμαι πολύ ευαίσθητος, αλλά μάλλον φαίνεται η διαφορά της κλοπής από τη συγγένεια... και όχι μέσα από νόμους. Εύχομαι να μην σε κούρασα με την πολυλογία μου.

Ελπίζω κι εγώ να μην σας κούρασα με τη δική μου πολυλογία.
Ευχαριστώ πολύ!

Xάρης Τσέβης